நிலவு!!

யாமத்தில்
இராட்சச ஒளி மீன்களோ உலகத்தை ரசிக்கும்!
யாமபதியே!
உலகின் கண்களோ உன்னை ரசிக்கும்.!

பிரிந்த நேரத்தில்

அமில மழையாய் பொழிகிறது 
அவள் கருவெண் மேகத்தில்!
அவன் பறக்கும் வானூர்தியின் காற்று
மேகத்தில் மோதி பிரியும் வேளையில்..!

உயிரே!

உயிரே!
உன் நினைவின்றி என் நித்திரை எனில் 
உறக்கம் இனி வேண்டாம் எனக்கு - உயிரே!
உலகில் இருக்க வேண்டாம் இவ்வுடல் - ஆம்
உயிரற்று உடல் மட்டும் எப்படி இருக்கும்.!!

விழியா? உளியா?

சிற்பிகளுக்கு!
கல்லை கண்டதும் சிற்பம் தெரிகிறதாம் 
சிலாகித்துக் கொள்கின்றனர்!

பாவம்! அவர்கள் -  இதுவரை
உன்னை பார்க்கவில்லை!
பார்த்திருந்தால் தெரிந்து இருக்கும்
யார் சிற்பி! என்று, 

உன்னை நோக்கி
சிலையாய் அவர்கள் நிற்கும் போது.!

உன் விழியே 
உலகின் சிறந்த உளி என்று அறியும்
அக்கணம் முதல் - அவர்களின்
தலைக்கணம் அழிப்பர்.!

வாடாத பூ

மலரே இதென்ன மாயம்
மயங்கி மண்டு விட்டதே எனதுயிர்!

உன்
உதட்டினுள்ளே இருக்கும்
காணத கவர்ச்சியாய்!
புதையல் கற்களாய்!!
வாடமல் என்றும் வசந்தம் தரும் பூவாய்!!!

எந்நேரமும் மலந்தே இருக்கும் 
உன் முத்துப் புன்னகையில்...!!!
மயங்கி மண்டே விட்டதே எனதுயிர்...!!!

கண்மணியே

கதைத்தது போதும் 
கற்பித்தலை நிறுத்து!

இமைத்து கொள்ளேன்
இல்லை என்னை
இப்போதே கொல்வாய்!

தாங்காது இனிமேலும்
தங்காது என்னுயிர்
தடுத்திடு! தடுத்திடு!!

எனைதாக்கும் உன்விழி மூடு
உன் தயவால் என்விழி
காத்திடு! காத்திடு!! கண்மணியே!!!

விழி வழி

அழகு ஓவியமே

உடல் உலகை வியந்து சுற்றினாலும்

உள்ளம் உன் வில்லின் வழி வரும்
அம்பில் அகப்படவே அலையாய் ஆர்ப்பரிக்கிறது

நெஞ்சு உன்நிலவின் பூகம்பத்தால் அதிர்வதற்கே  
பூக்களோடு உனைநோக்கி புலம்புகிறது 

ஊமை தான் என்றாலும்
பேசும் உன் வார்த்தையில்
துஞ்சவில்லையே என்நெஞ்சும் கண்ணே

உயிரே உன் கருவிழி காந்தத்தின் ஈர்ப்பில்
கவர்ந்தாய் என்னை காட்சிகளையும் மறந்தேனடி
இமைக்கவும் முடியாமல் இயங்கவும் முடியாமல்
உன் மயக்கும் மந்திரதால் மாண்டேனடி

இறக்கத்தோடு ஒறுமுறை காட்டடி கள்ளியே
எனை கவர்ந்த கண்ணியை காட்டடி கன்னியே
உனை கொணர்ந்துவிட வழி காட்டடி கனியே

இறக்கவிடு மறுமுறை அளக்கமுடியாவுன் நிலஒளியால்

என்னை உன்னில் இறக்கி விடடி முழுமதியால்
உன்னை என்னிடம் இழந்து விடடி விழிவழியால்

எதுவென் மனதினையேற்ற ஒளி என்றறியாதிருந்தேன்
இதோவுன் விழிவழி நீ உணர்த்தியதும் அறிந்தேன்